De Hof van Eden

Misschien vind je mijn schrijfstijl direct. Ik doe dat niet om jou te kwetsen maar vanuit liefde.
Op deze wijze spreek ik dát deel in jou aan dat deze taal begrijpt, namelijk het ego. Wellicht wordt het er boos, verdrietig of bang van. Dat is geen fijn gevoel maar weet dan dat het geraakt is en dit juist het doel was.
Die angst, boosheid en verdriet kun je alleen maar loslaten wanneer je bewust van ze bent geworden, ze ten volle in het licht staan en jij beseft dat ze je aankleven maar geen onderdeel van jouw werkelijke wezen zijn. Van groot belang is dat jij de redenen kent die ze veroorzaken. Dan zal je inzien dat de angst die erachter schuilgaat van het ego komt en ongegrond is.
Het ego is heer en meester in vermijding, maskering en ontkenning en juist daarom is het nodig hem stevig tot de orde te roepen. In het volle licht is geen ontkenning mogelijk. Weet dat de pijn die bij deze confrontatie kortstondig vrijkomt jouw leven ten goede zal komen en de altijd in jou aanwezige sluimerende pijn die het ego veroorzaakt teniet zal doen.

Eenmaal het kwetsbare ego met als zijn leugens onder ogen zal het zijn legitimiteit langzaam maar zeker verliezen. Dat kun je vergelijken met opnieuw geboren worden. Een geboorte die net als bij het ter wereld komen van een kind vergezeld zal gaan van pijn en vreugde. Uiteindelijk zal de vreugde zegevieren. 

Onbewust weet jij wel dat de teksten die jou boos maken iets fundamenteels in jou raken. Jou uitdagen. Gebeurt dit in het dagelijks leven dan gaat jouw ego in verzet en zal hij je laten geloven dat die ander de vijand is terwijl deze niets anders deed dan je een spiegel voorhouden. Deze persoon je een les gaf waarmee je, wanneer goed geleerd je dichter bij je werkelijke zijn brengt en je vrediger en gelukkiger wordt. 

Nu ben je hier. Je leest dit blog. Dat is een bewust of onbewust gedreven keuze die je hebt gemaakt. Besef dat iedere ontmoeting, in dit geval dit blog de potentie heeft jou dichter bij God te brengen. Je bent hier dus niet voor niets aanbeland. Trap nu je hier bent niet opnieuw in de valkuil die het ego keer op keer voor jouw bewustzijn graaft om er vervolgens overheen te walsen. Doorzie wat het ego keer op keer doet. Jou het labyrint inleiden terwijl je alleen maar open en eerlijk naar de losgekomen emoties hoeft te kijken die een ander, en in dit geval een blog bij je losmaakt. Je jouw onderbewuste hoeft te laten spreken waardoor je dan het ware antwoord leert kennen.
Het ego verteld jou dat dit eng is, je daar niet moet willen gaan. Alweer een grove leugen die jou weerhoudt vrede en rust te bereiken. Als het ego deel van jou was zou het je een gelukzalig en vredig gevoel toch nooit willen onthouden? Het zou toch het beste met je voor hebben?
De negatieve gevoelens die vrij komen tijdens ontmoetingen met mensen, verhalen en gebeurtenissen zijn niet van jou. Ze zijn van het angstige ego dat hevig in zichzelf en de dood geloofd. Het kent alleen de dood aangezien het niet bestaat. Want dood is niets.
Er is geen wereld los van ‘jou’. En er is geen ‘jij’ los van de wereld. Jij bent er één mee. Als één organisme. Het ego is dan ook geen werkelijk deel van jou. Het is een ingebeeld deel. Een gestoord deel. Een denkfout. Een deel dat ooit lang geleden in het denken van de mensheid is gekropen als een kronkelende eenheid verstorende slang. Een deel dat leugens verteld en de gelovigen deze leugens laat verspreiden. Zo zijn generaties op generaties gevangen geraakt in een leugenachtige illusie. Het verteld jou dat ‘jij’ er bent, en ‘de rest van de wereld’. ‘De rest van de wereld’, en ‘jij‘. Dat de enige manier om jezelf te beschermen betekend dat je je in moet dekken tegen de vijand, ‘de rest van de wereld’. Maar hoe kunnen je broeders en zusters waarmee je één wezen vormt jouw vijand zijn? Het wezen, de eenheid zou zichzelf in de staart bijten zoals het slangachtige ego ook doet. Keer op keer, op keer. Waarom denk je dat de wereld in verval is? Het valt zichzelf voortdurend aan zonder het te beseffen.

Maar weet je wat nu zo prachtig is. De herinnering aan wie jij werkelijk bent, namelijk het kind van God dat eeuwig in vrede leeft, is nog steeds aanwezig in jou. In de wereld. Er hoeven maar enkelen zich dit ten volle te herinneren en het ego zal zijn stem verliezen. Het ego is maar een kleine stem. En omdat het zo klein is moet het harder schreeuwen om gehoord te worden. Jij bent bij machte om die stem kleiner te maken en dan het ware woord van God te kunnen horen. En hoe sterker jij de stem van God weer waarneemt hoe meer de stem van het ego jou bevreemd. Hoe verder het van jou af gaat staan. Dat is de waarheid die zich sneller dan het licht zal verspreiden naar de rest van jouw wezen, je broeders en zusters. Tot slot zal de wereld zijn identiteit herinneren en het ego volledig verdwijnen. En dan zullen we samen in de Hof van Eden zijn.

Het ego temmen?

Heb jij regels nodig? Beperkingen en verplichtingen om liefdevol met je medemens om te gaan?
Zou je stelen als het mocht? Het antwoord is ‘nee’. Als het mocht zou het geen stelen zijn. Dan zou het simpelweg lenen, krijgen of delen heten.
Zou jij een ander beschadigen als er geen wet was die dit tegen hield? Of misschien moet ik de vraag anders stellen; denk je dat er zonder wet die iemand niet toestaat een ander te beschadigen meer geweld zou zijn? Maakt het inkaderen en strafbaat stellen van bepaalde handelingen ons wereld veiliger of zullen geweld en pijn even zo goed aanwezig zijn omdat het in de menselijke aard zit?
Wanneer het om het even is, is het dan niet handiger om ‘de aard van het beestje’  eens grondig onder de loep te nemen? Misschien zelfs bij jezelf te beginnen en je tegelijkertijd verantwoordelijk voelen voor een ander.
Dat jij niemand beschadigd betekend niet dat het je niet raakt wanneer een ander dat wel doet. Wanneer een ander jouw broeder of zuster,  geweld aan doet raakt dit jou ook gezien de verbondenheid die jij ontkent. Het raakt zelfs de geweldpleger zelf. 
Het kan je misschien niets schelen omdat je de verbondenheid die er wel is diep hebt weggestopt maar dat betekend niet dat je er geen schade van ondervindt. Wat jouw medemens schaadt, schaadt jou ook.
Nu begrijp ik wel dat je niet de hele wereld kunt redden. Maar wat je wel kunt beseffen is dat jouw gedachten, en als gevolg daarvan jouw acties heel jouw wereld beïnvloeden. Het cliché ‘voor een betere wereld begin je bij jezelf’ kan je maar beter afstoffen en in de praktijk gaan brengen want dat is wat de wereld hard nodig heeft wil ze ook voor jou leefbaar blijven. 
Deze boodschap geldt voor iedereen. Van timmerman tot accountant, van minister tot politieagent.
Dus wil jij in een wereld leven waar steeds hardere maatregelen nodig zijn om de ‘aard van het beestje- oftewel ego’ te temmen dan moet je vooral jouw ego de leiding geven over je bestaan. Geloof je dat verbinding de weg tot liefde is besef dan dat jouw ego angstig is en niet getemd moet worden maar gerustgesteld. 

Het pad van je hart

Ooit volgde jij het pad van je hart. Ooit voelde je wat voor jou goed is. Je was je er niet bewust van. Je dacht er nooit over na omdat het een weten was. Je deed het gewoon. Je speelde vrij en blij en maakte je nergens zorgen over. Maar volwassenen die hun kracht waren vergeten begonnen jou te overspoelen met waarschuwingen, met angst voor de toekomst of spijt over het verleden. Zij maakten dat je overal over na ging denken. Alles dat je intuïtief voelde begon te wantrouwen. Net zolang tot je geloofde dat alleen jouw intellect je gids is op het pad dat leven heet.
Iedere keuze waarvoor je stond moest van A tot Z geanalyseerd worden. Hoe meer je dit deed hoe verder je verwijderd raakte van jouw ware gids, je hart.
En nu sta je hier. Ergens voel je de roep van je hart maar je kunt haar niet goed horen. Je geest overschreeuwd dat wat je hart kenbaar wil maken. Je geest overschreeuwd zelfs zichzelf dikwijls.

Het maakt je onzeker en wispelturig. Het maakt je moe. Het maakt je ziek.

Om het niet te voelen, dit dilemma in jezelf leid je jezelf af met het kopen van  spullen die je niet nodig hebt, met het eten van teveel chocolade, met het drinken van teveel wijn. Maar zoals ik eerder aangaf zal de roep van je hart nooit stoppen. Je kunt haar de mond niet snoeren. Want zij is wie jij werkelijk bent. En kun jij jezelf ontkennen?

Je verslavingen zullen je nooit het gevoel geven waarnaar je verlangt; De liefde van je hart. Het pad van je hart. De stem van God die de stem van het hart is in jou. 
Gelukkig is er een weg terug. Zoals je op dit punt gekomen bent zo ga je ook terug. Maar ditmaal negeer je niet de stem van je hart maar de stemmen in jouw hoofd.
In het begin zal dit moeilijk zijn want ze schreeuwen zo hard. Maar hoe vaker en langer je ze negeert hoe stiller ze worden en hoe beter jij de stem van je hart kunt horen. Jij bent vrij om te kiezen naar wie je wilt luisteren.
De stem van jouw hart zal je steeds beter kunnen herkennen. Want nooit zal ze schreeuwen. Nooit zal ze woedend zijn. Nooit zal ze haar gelijk eisen. Wat ze verteld zal eerlijk en waar zijn. Oprecht. Zonder jou of een ander aan te vallen.

Luister maar eens